یار کجاست

« سعی؛ هفت مرتبه حرکت بین دو کوه صفا و مروه است. و حالا نه دو کوه، بلکه دو سر یک سالن بزرگ. مثل این است که با هواپیما از روی قله‌ی اورست عبور کنی و بگویی فتحش کردم! همان احساسی که در کوهنوردی هوایی به تو دست می‌دهد، در سعی تو سالن سنگ‌کاری شده و مجهّز به کولر نیز به تو دست خواهد داد. آنگاه اگر تو در آنجا مشقّت کوهنوردی و هیجان فرار سنگ از زیر پا و بیم سقوط در درّه و سوزش زخم‌های ایجادشده از سنگ‌های نوک‌تیز و سرما و گرما و تشنگی و شبانه‌روز کوهنوردی را بر روی صندلی راحت و دمای مطبوع هواپیما توانستی تصور نمایی، هاجر و سعی‌اش را نیز خواهی توانست در اینجا تصور نمایی. نمی‌دانم در درون این دسته‌های نیجریه‌ای که در نظم مناسک‌شان مثل لباس‌هایشان هیچ‌گاه خدشه‌ای وارد نمی‌شود، و حالا نیز خیلی متین و منظّم و آرام و باوقارِ هیأتی حرکت می‌کنند، چه می‌گذرد. یا در درون این نظم سیاهان نمی‌دانم کجایی که مثل ورزشکاران زورخانه دست‌به‌دست هم داده، شعارهایی محکم و مردانه سر می‌دهند و تمام طول مسیر را سنگین و دوان مثل لودر طی می‌کنند و هرآنچه را سر راه ببینند، مثل غلتک صاف می‌کنند و می‌گذرند؛ چه می‌گذرد. و یا این رُورُوک‌سوارانی که یا به خاطر پول زیاد و یا به خاطر توان کم، تمام مسیر سعی را یا در خواب طی می‌کنند و یا در هپروت، چه! اما من دوست دارم بیابانی را تصور نمایم در برهوت میان دو کوه زمخت و سنگی که از اضلاع سنگ‌های سخت و سیاه، پاره‌های حرارت می‌وزد و از شکاف‌های دشت کویرزده، پاره‌های آتش؛ و من در این نمایش سهمگین در معرض امتحان الهی قرار گرفته‌ام. همراه با امانتی الهی که در روزگار خوشی و صفا بدان عشق می‌ورزیدم. اما حالا در این روزگار تلخی و بلا باید از میان دو عشق، دو نیاز و دو وجدان یکی را انتخاب کنم. یکی خودم هستم؛ من دروغین که روزگاری او را «خود» می‌شمرده‌ام. و دیگری امانتی الهی که سرنوشت‌ساز منیّت اصلی من است.»

پیشنمایش کتاب یار کجاست