میان معرکه می‌رقصم

«میان معرکه می‌رقصم» نوشته‌ی معصومه راستی، مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه با طعم تأمل‌برانگیز است که در برشی از زندگی اجتماعی ایران — از دهه پنجاه تا امروز — ریشه دارد. او با قلمی شاعرانه و درون‌نگر، روایتگر دردها، دغدغه‌ها و تجربه‌های زیسته‌ی نسل خودش است. او در این کتاب به مسائل انسانی و اجتماعی پرداخته و مخاطب را در میان تلاطم‌های معرکه‌ی زندگی (سیاسی، اجتماعی، اقتصادی) قرار می‌دهد، همان ‌جایی که انسان‌ها تلاش می‌کنند نه فقط برای بقا، بلکه برای «رقصیدن» در میان طوفان‌ها — یعنی زیستن با امید، با مقاومت، با زیبایی — راهی برای زنده بودن بیابند. «میان معرکه می‌رقصم» تصویرگر کاراکترهایی است که با مسائل مهمی چون تغییرات اجتماعی، بحران، تنهایی، ترس و عشق مواجه‌اند. راستی نشان می‌دهد که زندگی — حتی در سخت‌ترین شرایط — فضایی است که انسان می‌تواند با خلاقیت، عشق و امید آن را پر از حرکت کند؛ درست مثل رقص در دل طوفان. شخصیت‌های داستانی، اغلب نماد نسلی هستند که در تقاطع سنت و مدرنیته، ارزش‌های گذشته و آینده، «امید به فردا» و «چالش امروز» زندگی می‌کنند. کتاب نه صرفاً یک بازتاب تاریخی، بلکه یک بیان احساسی و فلسفی از زنده بودن است: زنده بودن با تمام پیچیدگی‌ها، زخم‌ها، نورها و سایه‌های معرکه.