نفرت نوبهاران

بخشی از کتاب

 در سال 1957، ارباب کامیل دوربینی‏ را از یکی از ایرانی‏هایی خرید که از بیمِ حکومت به منطقۀ جنوبی کردستان پناه آورده بودند. ارباب، آن‏زمان، در روستای پرت و دورافتاده‏‏ اش میان کوه‏ها زندگی می‏کرد، او شیفتۀ هر چیز نو و مدرنی بود، حیرت ‏زده اخبار پیشرفت‏های علمی را دنبال می‏کرد. در محافل و اندرونی‏ها با صدای بلند از وسایلِ جدیدی حرف می‏زد که هم ‏اکنون وجود دارند، یا ممکن است در آینده ساخته شوند. او آمیزه‏ای از وقار و شتابزدگی، از آرزویِ دیوانه‏ وار برای به آغوش کشیدنِ زندگی و از رفتارِ سردِ ارباب‏ مآبانه بود. بزرگ عشیره و زبانزد منطقۀ خود بود. مردمان گوناگون به دیوا‏نخانه‏‏ اش روی می‏ آوردند. مرد ایرانی که عجله داشت بار خود را سبک کند و از طریق بغداد به بیروت برود، در ازای مبلغی که به نسبت آن زمان کم نبود، توصیه‏های دقیقی دربارۀ عملکرد دوربین و فنون عکاسی را در اختیار ارباب کامیل قرار داد. ارباب شیدا و شیفتۀ دوربین شده بود، همین‏ که عکاسی یاد گرفت. برای اینکه مجبور نباشد حلقۀ عکس‏هایش را در بیرون ظهور و چاپ کند به ذهنش رسید تاریکخانه‏ای در منزلش راه بیندازد، نمی‏خواست هیچ‏کس بداند ارباب چه دیده، با که بوده و کجا خوش گذرانده... بارها از زبان او شنیده بودند که با صدای بلند به خدمتکارانش می‏گفت: «حیا این نیست که عیب‏وعار نداشته باشیم، بلکه آن است که به خوبی پنهانش کنیم.» همان سالی که دوربین را خرید، دو ماه به بغداد رفت تا نزد اساتید فن، همۀ فنون ظهور و چاپ عکس و بزرگ ‏کردن آن‏ها را یاد بگیرد. ارباب به محض اینکه بازگشت، استادی را از شهر با خود آورد و اتاقی تاریک و اختصاصی را در خانه‏اش برای چاپ فیلم‏ها ساخت. همه، ارباب کامیل را می‏شناختند که از زیبایی و جمال زنان بهت‏زده می‏شد. در جوانی هر زنِ روستایی را که می‏دید، چنان محوش می‏شد که گویی نخستین‏ بار است موجودِ شگفت و غریبی به نام «زن» می‏بیند. دوربین زندگی ارباب کامیل را به کلی زیرورو کرد...

پیشنمایش کتاب نفرت نوبهاران