پیانو

بخشی از کتاب

 دوراهی

سکوت من شب را میترساند شب به نور ماه خیره میشود و من به تاریکی آرمیده در اتاق کوچک خودم. جنگ مخوفی که مدت زیادی است در ذهن و زبان من شروع شده پایانی ندارد. صدایی به گوشم میرسد گمان میکنم از عمق ذهن پریشان است که رنگ تیره ی جیغش را به صورتم می پاشدمی توانی فرار کنی فرار که همیشه مال اهل خلاف .نیست عاقل که باشی راه را هم نشانت  میدهد

فرار کردم بعد از چند سال که فرار کردم راهی نشانم نداده ،هیچ بیشتر از پیش سوزن پاشیده به عمق مغزم و چاه عمیق تری را پیش پاهای من به رخم .کشیده وقتی مجبور میشوی خودت را سرکوب کنی داغ بیشتری ته دلت جا می گیرد. مثل همان حرف همیشگی که میشنویم:

زخم تبر درمان دارد اما مکان نیش زبان نه به چشم میآید و نه فهمی از درمان دارد.

باید بروم باز هم فرار کنم و بروم زیر زمین نه فرار نه کوچ از اتاقی که در و دیوار و سقفش با اندک آت و آشغالی که دور و برم جمع شده همدست تاریکی شدند و شدند خوره ای که خون تنم را می مکند بروم به سمت انباری که راز سنگینی را در خودش پنهان ساخته است انباری که پدرم به راحتی اجازه نمی دهد پای کسی به آن مکان باز شود پر از کاسه و کوزه و خرت وپرتهایی که اسمشان را گذاشته دیروز و امروز من که معلوم نیست از چه کسی میگیرد و از کجاها پیدایشان می کند و ردیف می چیند احساس میکنم زبانم لال شده و کلمه ای برای همزبانی با من به کار نمی گیرد نکند جیغی که رهایم نمی کند نظرش فرار من از اتاقم به همین انبار تاریک است؟ شاید هم از اتاق تاریکم دعوتم میکند به همان انبار تاریک امان از این ذهنی که شده شبیه شهر بدون دروازه دائم تکرار میکند هر که خواهد ،گوبیا هر که خواهد گو برو نمیدانم برای چه کاری از اتاق کوچک و تاریکم به سمت انبار تجمع اشیا و ابزار کهنه حرکت میکنم شاید برای تکمیل نفرتم از هرچه که رنگ و لعاب کهنگی دارد بی اختیار شدم بوی تعفن آمیخته به بوی نمور در انبار خانه ما پادشاهی می کند. بارها به پدر گفته بودیم اینجا را رها کن . بیا به دنیای تازه ها . مریض میشوی. شاید هم به درد بی درمانی دچار شده ای و خودت متوجه نیستی جواب تند و عذاب آوری که میدهد چاره ای جز رها کردنش نداریم.

مریض شما هستید با آن افکار شل و بی مصرفتان که نمی توانید هر را از بر تشخیص بدهید.

به جیغی که میشنوم وابسته میشوم فرار می کنم و از اتاق تاریکم بیرون میروم. میروم سمت انبار خانه ی پدری در اتاقم را به روی تاریکی آرمیده در آن میبندم بدون اینکه تصورش را در خیالم راه بدهم حس ملایمی به تنم رسوخ می کند. بستن در به روی تاریکی کم بی لذت .نیست حسی که ناخوانده می آید و نرسیده بر می گردد. درست مثل خود من که با صدای جیغی از اتاق تاریکم به سمت انباری که تاریکتر از اتاقم است در حال فرار هستم همان ماجرایی که همیشه میشنویم رها شدن از چاله به چاه .در ورودی انبار عتیقه قفل است جای کلید را میدانم. خود پدر به من گفته بود کجا پنهانش می کند. حرف همیشگی پدرم است....

پیشنمایش کتاب پیانو

درباره بازنشسته اهل قلم

 شعبان زلیکانی

متولد 3 بهمن 1339(مازندران)

بازنشسته کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان

سایر کتابهای منتشر شده

• مجموعه داستان کوتاه صبح آفتابی
• رمان بی غبار
• رمان گلماه
• ممجموعه داستان کوتاه کاپشن ویژه نوجوانان کوت کاپن (خاطرات یک سرباز سه مجموعه شعر بازبان مازندرانی همراه با ترجمه)
• مجموعه مقالات گفته ها و ناگفته ها
• مجموعه داستان کوتاه نویسندگان استان با عنوان کوپه

دوست عزیز! کتاب_باز فروشگاه نیست و هدف آن معرفی بازنشستگان اهل قلم و کتابهای ایشان است.صندوق بازنشستگی کشوری در زمینه خرید و فروش کتاب هیچگونه  فعالیتی ندارد.

فایل راهنمای ارسال آثار